پیش از همه چیز بسیار خوشحالم كه حسین مقدم عزیز برای بار چهارم توانست با تلاش ستودنی خود و بدون نیاز به اكسیژن مصنوعی پرچم خانه مشتركمان را برفراز یكی دیگر از هشت هزارمتری های هیمالیا (قله ماكالو) به اهتزاز دربیاورد و سالم به پایین برگردد. كه این افتخاری ست برای كوهنوردی ایران و استانمان زنجان.

اما هدف این نوشته تنها ابراز خوشحالی و یا بررسی خود صعود نیست؛ بلكه پرداخت به حاشیه هایی است كه به طور معمول در چنین مواقعی رخ می نماید و به طور مشخص قصد نویسنده این ست كه از زاویه دید شخصی دو نوشته چاپ شده در روزنامه مردم نو را مورد بررسی قرار دهد.

نوشته اول كه توسط خبرنگار روزنامه و از قول آقای مهرداد سلطانی تهیه شده بود در اصل حاوی گلایه هایی بود مبنی بر عدم حمایت كافی مسئولین و دست اندركاران از تلاش های آقای مقدم و به در بسته خوردن ایشان پیش از اعزام. تا جاییكه برای تامین هزینه ارز اختصاصی مجبور به گرو گذاشتن طلاهای والده محترمشان شده و دونده گی های فوق طاقت، چنان ایشان را تحت فشار قرار داه و دلسرد كرده بوده كه ابراز نموده اند شاید این آخرین صعودشان باشد.

نوشته دوم نقد طنزگونه ای بود فرسی-تركی كه توسط آقای جلیل مسچی نوشته شده بود و چون بخش تركی آن دیالوگ طنزآمیزی مابین مادرو  پسر بود. احساسات دوستان و آشنایان آقای مقدم را جریحه دار كرده و با توهین تلقی كردن آن درصدد برآمده اند تا ادعا نامه ای بر علیه ایشان تنظیم كرده و برای اینكار امضا جمع كنند.

در اینجا دو مسئله بایستی از هم تفكیك شوند. یكی به رسمیت شناختن نقد، بالا بردن تحمل و ظرفیت و گوش كردن حتی به حرف مخالف و در صورت لزوم پاسخگویی منطقی و دیگری رعایت انصاف و رعایت قواعد هر بازی بدون استفاده از هر وسیله برای رسیدن به هدف.

در مورد نوشته اول اینجانب شناختی كه از آقای سلطانی دارم و از علاقه ایشان به حسین باخبرم و باز می دانم كه پیش از رفتن حسین برای جلب حمایت از ایشان تلاش زیادی كرد و اگر چیزی ابراز كرده یا خود دیده همچون گروگذاری طلاها كه خود واسطه این كار بوده و یا از صحبتهای حسین برداشت كرده مانند حمایت شهرداری تبریز از آقای قیچی ساز و در مقایسه شاید چشم داشت ایشان این بوده كه در زنجان نیز چنین حمایت هایی از فرد مستعدی چون حسین بعمل آید. پس بر آقای سلطانی ایرادی وارد نیست. او صادقانه از دوست خود هواداری و حمایت كرده است ولی چون شناخت كافی از حاشیه ها و زمین بازی نداشته شاید فكر نمی كرده كه ممكن است این نوشته به ضرر حسین تمام شود و یا ممكن است ارگانها یا اشخاصی كه در صعودهای مختلف از این قهرمان حمایت كرده اند مكدر شوند و یا خدای نكرده آن را حمل بر ناسپاسی و بی انصافی نمایند.

الته اینجانب با یقین به اینكه غرور منفی یا ناسپاسی می تواند قهرمان بزرگی را در چشم دیگران كوچك نماید و به اعتبار او لطمه زند و باز به تجربه دریافته ام كه هركس این كلام بزرگ را كه :«شكر نعمت نعمتت افزون كند، كفر نعمت از كفت بیرون كند» در زندگیش به كار ببندد هرگز پشیمان نخواهد شد. با اطمینان می گویم كه نه قصد حسین و نه قصد آقای سلطانی نادیده گرفتن حمایت ها و پشتیبانی های بزرگوارانی همچون آقایان رحمانی، علی گو، افشاریان، ادیبی و دهها علاقمند به صعودهای ایشان نبوده است و گاه خود شاهد بوده ام كه حسین حتی سپاسگذار یك استقبال و یا یك پیامك نیز بوده است و شاید قصد اصلی آقای سلطانی نیز تاكید بر توانایی های آقای مقدم و جلب حمایت های بیشتر برای این قهرمان خوب استانمان بوده است.

به عنوان مثال آقای سلطانی یكبار هم به اینجانب اظهار كرد كه فلانی حسین پیش از رفتن خیلی دلسرد شده بود و ابراز می كرد كه شاید این آخرین صعودش باشد. البته من قهقهه ای زدم و گفتم: «سلطانی عزیز اگر در هر موردی خواستی حرف ما كوهنوردان را باور كنی، خوددانی! ولی تنها در یك مورد به اظهارات ما شك كن و آنهم زمانی است كه تحت فشارها و گیر افتادن در مخمصه های كوهستان خط و نشان می كشیم و می گوییم این آخربن بار است و ما از كوهنوردی توبه می كنیم» و اضافه كردم كه منتظر باش تا این حضرت دوباره از "ماكالو" برگردد. اگر دُز اعتیادش را چند برابر نكرد! آنگاه اسم مرا برعكس بخوان!

جالب اینجاست كه حسین در شرایطی توان فرسا چیزی گفته و سلطانی باور كرده و مسچی جدی گرفته و آن را مایه طنز ساخته است. با این فرض كه شاید حسین همچون بچه ننرها از نعمت هایی كه بیش از استحقاقش بوده و هست، قهر می كند در حالیكه مسئله كاملا فرق می كند. به یقین كسی كه یكسال تمام برای هر صعودش برنامه ریزی می كند و وقت می گذارد و از شركت در تست های سنگین برون مرزی گرفته تا جمع و جور كردن بودجه، امكانات، قراردادها و ... (كه بمراتب سخت از خود صعود است) و نیز با قبول هرگونه مسئولیتی به تنهایی دهها كیلو بار را جابجا كرده و فرسنگ ها دور از خانه و كاشانه با سرما، یخ، سنگ، طوفان و مشكلات ارتفاع وارد چالشی سهمگین می شود و سرافراز باز می گردد به راستی نمی تواند یك بچه ننر باشد. و صد البته این را نباید به عنوان هندوانه ای زیر بغل كسی دادن تلقی كرد چون حسین و بسیاری از هیمالیانوردان نیك می دانند كه در هرگام راهی كه انتخاب كرده اند خطری كمین كرده است و كوههای بلند به سلاح های مرگباری مجهزند كه یك اشتباه كوچك ممكن است آخرین اشتباه باشد.

البته نوشته آقای مسچی گزاره های دیگری نیز دارد؛ نقد ایشان بر پولی شدن صرف ورزش و یا پولكی شدن قهرمانان می بایستی مورد تامل قرار گیرد كه ایشان نگران اینست كه پول جای هرگونه انگیزه را بگیرد و ورزش صرفا به یك كار تجاری و درامد زا تبدیل شود و در این راستا است كه ایشان معتقد است یا كسی توانایی مالی یك صعود را دارد كه آنگاه نیازی به كسی ندارد و نباید گلایه ای هم داشته باشد و یا ندارد كه در آن صورت نباید طلبكارانه دیگران را مورد تهدید قهر كردن قرار دهد.

البته آقای مسچی راست می گوید اگر كسی امكانات داشته باشد یا بتواند تهیه كند بسیار راحت خواهد بود ولی متاسفانه جهان به گونه ای نیست كه همواره برای هركسی هم اسب آماده باشد و هم میدان! بسیاری از هیمالیانوردان مشهور و معروف نیز همیشه یكی از بزرگترین چالشهایشان كه شاید سهمناكتر از خود صعود بوده را همان فراهم كردن منابع مالی صعودهایشان عنوان كرده اند.

ممكن است آقای مسچی یا كس دیگری بلافاصله در اینجا سوال كنند كه وقتی كسی پول و امكانات ندارد چه لزومی دارد كه سنگ بزرگ بردارد مگر قله های بی خطر تر كشورمان قله نیستند؟

كه در این مورد خاص با استناد به نوشته های قبلی آقای مسچی كه همچون بسیاری از هموطنانمان معتقدند كه هیمالیانوردی تخم لقی ست كه غربیان یا خارجی ها در دهان ما ایرانی ها شكسته اند. جای بحث باقیست و اینجانب قول می دهم كه در صورت زنده بودن و نه در زمانی دور طی نوشته مستقلی و با استناد به دیدگاه های صاحب نظران قابل اعتنا دیدگاه شخصی خود را كه شاید با دیدگاه آقای مسچی متضاد باشد را برای نقد و بررسی ارایه دهم.

اما در مورد توانایی های هیمالیانوردی حسین اینجانب معتقدم حال كه ایشان استعداد و انگیزه لازم این كار را دارند چه نیكوست كه مورد حمایت همه ما قرار گیرند. او یكی از قهرمانان ملی ماست و یقین دارم كه سرمایه گذاری برای او و سایر قهرمانان خوب كشورمان اتلاف هزینه نیست بلكه سرمایه گذاری نیكویی است كه مابرای آینده ورزش و آینده جوانان خود انجام می دهیم. اگر خدا ناكرده حسین یا سایر قهرمانانمان ایراد و یا اشتباهی نیز داشته باشند بهتر است كه صادقانه و رودر رو آنها را مطرح كرده و یقین بدانیم كه به نتیجه مطلوب خواهیم رسید.

اینجانب ازطرف خود و نیز به نیابت از حسین از تمامی بزرگواران كه حمایت بی دریغ خود را از ایشان دریغ نكردند صمیمانه تشكر می كنم و امیدوارم كه در آینده نیز از حمایت های خود دریغ نكنند و به دوستان عزیز حسین یا خانواده محترمشان كه شاید از شیوه و روش مورد استفاده آقای مسچی رنجیده باشند اظهار می كنم كه نوشته آقای مسچی را دیدگاه شخصی یك همشهری تلقی كنند كه به یقین از روی حسادت و یا عقده گشایی صورت نگرفته چون ایشان اصلا علاقه ای به هیمالیانوردی ندارند و این باور را هم ندارم كه ایشان خواسته باشند به كسی توهین كرده باشند. همه ما ایرانیان در زمان جنگ مورد تهاجم دشمن بیگانه بودیم. بمباران ها و مشك باران ها خانه های همه مردم ایران را می لرزاند  آژیرها همه ملت را مضطرب می ساخت، شهیدان پاره های تن این مردم بودند كه از وجودشان كنده می شدند و همسران آنان كه شجاعانه بار مسئولیت بازماندگان رابر دوش كشیدند و با چنگ و دندان فرزندان آنان را بزرگ كردند برای همه ما قابل احترامند و به ویژه مادری كه فرزندی چون حسین را پرورش داده كه بارها و بارها با شایستگی پرچم كشورمان را بر فراز بلندترین قله ها به اهتزاز در آورده است.

مطالب مرتبط:

      -      «مسچی!»